İtiraf edeyim — Amerikalılar Cadillac case'lerine bayılır, anlıyorum da. O büyük tekerlekli sandık gerçekten güzel, sağlam bir yol ekipmanı. Ama bir noktada "Cadillac'e koy" lafı, "her şeyi Cadillac'e koy"a dönüştü. Güç kabloları, her boyda XLR, network hatları, adaptörler — hepsi bir arada, bölme yok, bazen hepsi tek bir naylon torbanın içinde. Sonra bu sandık işe gidiyor, sabahın yedisinde bir freelance teknisyen açıyor ve öylece… bakakalıyor. Sonrasında ne olduğunu yüz kere gördüm. Adamın 1 metrelik bir jumper'a ihtiyacı var, yığının içinde bulamıyor, 8 metreliği — ya da 15 metreliği — kapıyor. Şimdi 20 santim yeri olan yerde 15 metre kablo dolanıyor. Bunu sahnenin her yerinde yap, elinde sistem kalmaz; spagetti olur. Ve her fazladan metre, takılınacak, aranacak, gece ikide tekrar toplanacak bir şey demek.
Sorun ekipman değildi. Paketlemeydi. Avrupa'da biz buna farklı bakmayı öğrendik. Kablo tipine göre paketleyip sandığa atmıyoruz — sistem bazında, bölmeli case'lerde paketliyoruz, her boy ve her konnektör kendi yerinde. En küçük sistem, diyelim dört top iki sub, tek bir case'te yaşıyor: ihtiyaç duyduğu her hoparlör kablosu, güç hattı, network hattı ve XLR, ayrılmış ve hazır. On altı ve sekize büyümen mi gerek? Ana case, yanında dört ayrı kablo case'i ile gidiyor, donanım dahil. Aynı mantık, sadece daha büyük. Mesele case'ler değildi, formattı. Her şeyin bir yeri olduğunda, senin envanterine hiç dokunmamış bir freelancer doğru case'i açıyor ve sistemin ihtiyacı olanı tam olarak buluyor — dakikalar değil, saniyeler içinde. Daha az yanlış kablo, daha hızlı load-in, spagetti yok. Ekibime hep söylerim: düzen tutmak ev işi değil, mühendisliktir. Bir çizimi okunur yapan disiplin, bir case'i de kurulmaya hazır yapar. O yüzden Cadillac'ini gönül rahatlığıyla sev. Sadece ondan bütün dükkânın olmasını isteme. Bir işte açtığın en kötü case neydi?