Saat akşamın 9:47'si, show'un ortası, ve bir telsiz rack'i kararıyor. Şimdi git, sorunu bul — kırk tane birbirinin aynı siyah kablonun ormanında, karanlıkta, seyirci beklerken.
Her kablo aynı görünüyorsa, sorun gidermiyorsun. Dua ediyorsun. Etiketi bir söz olarak görürüm — bir sonraki kişinin, belki gece ikide ölü yorgun ben, herhangi bir hattı dakikalar değil saniyeler içinde takip edebileceği sözü. Çoğu sistem de bu sözü tutmaz. Tek ucu etiketli kablolar, diğer uçtan körlemesine takip edersin. Lekelenip kıvrılan ve ikinci show'da düşen el yazısı bant. Kimsenin takip edemeyeceği bir mantıkla "Mix 1, Mix 2, Mix 3." Hepsi siyah, yani güç, network ve sinyal ilk bakışta aynı görünüyor. Çözüm basit ve ucuz. İşlevine göre renklendir — güç bir renk, network başka, sinyal başka — ki teknisyen tek bir kelime okumadan önce demeti okusun. Her kabloyu her seferinde iki ucundan da etiketle; tek uçtaki etiket, yarım etikettir. Tahmin değil, bir şema kullan, çizimle eşleşen isimlerle, ki kâğıt ve sahne aynı dili konuşsun. Ve dayanıklı yap — yazılmış değil, basılmış — ki strike'ı, kamyonu ve bir sonraki işi atlatsın. Bunların hiçbiri temizlikle ilgili değil. Zamanla ilgili. Bir sistem etiketli ve renk disiplinliyse, senin rig'ini hiç görmemiş bir freelancer herhangi bir yolu takip edip herhangi bir arızayı giderebilir — hızlı, sakin ve doğru. Sana doğruyu söyleyeyim: düzgün etiketleyen ekip, load-in'in ilk on dakikasında daha yavaş görünür. Sonra saat 9:47'de dâhi gibi görünür. Sen nasıl etiketliyorsun — herkesin okuyabileceği bir harita mı, yoksa sadece senin hatırladığın bir şifre mi?